سعادت داريْن رسيدند ؛ و اشاره به اين نكته در احاديث شريفه شده ، مثل قول السجاد عليه السلام : « الدُّنْيا دُنْياآن : دُنْيا بَلاغٍ وَدُنْيا مَلْعُونَةٍ » « 1 » . و گاهى از خود دنيا تكذيب بليغ شده به اعتبار تعلّق به آن ، يا براى صرف علاقهء از آن ؛ و ذكر اخبار متعلّقهء به اين باب و جمع آن و بيان اعتبار عقلى در آن از وظيفهء اين مختصر خارج است « 2 » . بالجمله ، آنچه خار طريق وصول به كمالات و شيطان قاطع الطريق مقام قرب و وصول است ، و انسان را از حق منصرف مىكند و از لذّت مناجات با او محروم مىنمايد ، و قلب را ظلمانى و كدر مىكند ، حبّ به دنياست كه در احاديث شريفه « 3 » آن را « رأس كلّ خطيئه » و « مجتمع كلّ معاصى » شمرده‌اند . و اخبار در اين باب و متعلّقات آن بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد . [ كم كردن شواغل خارجيه ] پس انسان بايد در موقع عبادات ، اشتغالات قلبيه و خواطر آن را كم كند ؛ و براى عبادت وقتى را اختصاص دهد كه مشاغلش كمتر باشد و قلب در آن وقت مطمئن‌تر و ساكن‌تر باشد . و اين يكى از اسرار وقت است كه در محل خود ذكرى از آن مىشود « 4 » ان شاء اللَّه . و پس از آن‌كه شواغل قلبيه را كم كرد ، بايد شواغل خارجيه را نيز به اندازهء ممكن كم كند ؛ و بيشتر آداب شرعيه شايد براى اين

--> ( 1 ) - « دنيا دو ( نوع ) دنياست : دنيايى كه ( به سعادت ) مىرساند ، و دنيايى كه ملعون است » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 317 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب حبّ الدنيا و الحرص عليها » ، حديث 8 ) ( 2 ) - ر . ك : شرح چهل حديث ( اربعين حديث ) ، امام خمينى ، حديث ششم . ( 3 ) - ر . ك : الكافي ، ج 2 ، ص 315 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب حبّ الدنيا و الحرص‌عليها » ، حديث 1 و 8 . ( 4 ) - ر . ك : صفحه 82 .